ποιος είναι υπεύθυνος για το διαβατήριο εάν παράγω σε πολλές χώρες της ΕΕ

Ο νομικός οργανισμός που θέτει το προϊόν στην αγορά είναι υπεύθυνος

Η υποχρέωση για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος ανήκει στον κατασκευαστή ως νομικό οργανισμό, όχι σε έναν φυσικό χώρο ή τόπο παραγωγής. Εάν μια επιχείρηση παράγει σε περισσότερες χώρες της ΕΕ υπό τον ίδιο νομικό οργανισμό, τότε αυτός ο νομικός οργανισμός φέρει την ευθύνη για όλα τα προϊόντα που θέτει στην αγορά, ανεξαρτήτως του εργοστασίου ή της χώρας στην οποία έχει κυλιθεί, χυτευθεί ή εξαχθεί το αλουμίνιο. Εάν πρόκειται για διαφορετικές νομικές οντότητες — για παράδειγμα μητρική εταιρεία με ανεξάρτητες θυγατρικές επιχειρήσεις σε περισσότερες χώρες — τότε η υποχρέωση ανήκει στην οντότητα που θέτει στην αγορά το συγκεκριμένο προϊόν. Αυτή είναι η οντότητα που σύμφωνα με το άρθρο 27 του ESPR (Κανονισμό (ΕΕ) 2024/1781) φέρει τις υποχρεώσεις των κατασκευαστών.

Για ποιους ισχύει και για ποιους όχι

Αυτό το ζήτημα ανακύπτει ιδίως σε επιχειρήσεις με περισσότερους τόπους παραγωγής εντός της ΕΕ, ή με δομή μητρικής και θυγατρικών επιχειρήσεων που είναι ενεργές σε διαφορετικές χώρες. Ο βασικός κανόνας είναι απλός: δείτε ποιος θέτει το προϊόν στην αγορά, όχι πού δημιουργήθηκε. Ένα προφίλ αλουμινίου που εξάγεται σε ένα γερμανικό εργοστάσιο μιας ολλανδικής επιχείρησης και πωλείται από την Ολλανδία, υπόκειται στις υποχρεώσεις της επιχείρησης ως κατασκευαστή. Εάν το ίδιο προφίλ πωλείται μέσω μιας ανεξάρτητης γερμανικής θυγατρικής επιχείρησης, τότε αυτή η θυγατρική είναι ο κατασκευαστής για το συγκεκριμένο προϊόν.

Αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση στην οποία το αλουμίνιο αποκτάται από έξω της ΕΕ και εισάγεται μόνο από έναν από τους χώρους δραστηριοποίησης. Τότε δεν ισχύει το άρθρο 27, αλλά το άρθρο 29 του ESPR, σχετικά με τις υποχρεώσεις των εισαγωγέων. Ποιος ακριβώς ποιο ρόλο έχει, περιγράφεται στη σελίδα Είμαι εισαγωγέας ή κατασκευαστής σύμφωνα με το ESPR;. Επίσης, εάν μια επιχείρηση αποκτά αλουμίνιο από τρίτο μέρος και το πωλεί με δική της μάρκα, η ευθύνη αλλάζει: αυτό περιγράφεται σε Πουλώ αλουμίνιο με τη δική μου μάρκα — ποιες υποχρεώσεις θα λάβω;. Οι διανομείς και έμποροι που δεν αλλάζουν το προϊόν και δεν το πωλούν με δικό τους όνομα έχουν έναν διαφορετικό, πιο περιορισμένο ρόλο, που περιγράφεται σε Ποιες είναι οι υποχρεώσεις ενός διανομέα ή εμπόρου αλουμινίου;.

Πότε θα ισχύει αυτό

Μια σταθερή ημερομηνία στην οποία το διαβατήριο προϊόντος καθίσταται υποχρεωτικό για τα αλουμινένια ημιτελή προϊόντα δεν έχει ακόμη καθοριστεί. Ο ίδιος ο ESPR ισχύει, αλλά η συγκεκριμένη υποχρέωση για μια ομάδα προϊόντων όπως το αλουμίνιο προκύπτει μόνο με μια εξουσιοδοτημένη πράξη που ρυθμίζει τις λεπτομέρειες: ποια δεδομένα, ποιες ακριβώς κατηγορίες προϊόντων, και από ποια ημερομηνία. Σύμφωνα με το σχέδιο εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το 2025-2030, αναμένεται η εξουσιοδοτημένη πράξη για το αλουμίνιο το 2027. Έως ότου δημοσιευθεί η πράξη, δεν ισχύει για τα αλουμινένια ημιτελή προϊόντα καμία συγκεκριμένη υποχρέωση βάσει του άρθρου 9 του ESPR (Κανονισμό (ΕΕ) 2024/1781), που αποτελεί τη γενική βάση για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος. Μόλις καθοριστεί η ημερομηνία, θα αναφέρεται εδώ.

Πώς μια επιχείρηση με περισσότερους χώρους δραστηριοποίησης αντιμετωπίζει αυτό στην πράξη

Πρώτα να γίνει σαφές ποιος είναι ποιος νομικός οργανισμός: μια επιχείρηση με εργοστάσια σε περισσότερες χώρες της ΕΕ υπό μια νομική οντότητα έχει ένα υπεύθυνο μέρος· ένας όμιλος με ανεξάρτητες θυγατρικές επιχειρήσεις ανά χώρα έχει περισσότερες, καθεμία υπεύθυνη για τα προϊόντα που θέτουν αυτές ίδιες στην αγορά. Αυτή η διάκριση καθορίζει από ποιον πρέπει να προέρχονται τα δεδομένα για το διαβατήριο και ποιος θα αντιμετωπισθεί σε έλεγχο.

Στη συνέχεια, είναι σκόπιμο να ελεγχθεί εάν όλες οι εγκαταστάσεις καταχωρούν τα ίδια δεδομένα με τον ίδιο τρόπο — σύσταση κράματος, προέλευση πρώτων υλών, ποσοστό ανακύκλωσης. Οι διαφορές μεταξύ των εργοστασίων σχετικά με τον τρόπο καταχώρισης των δεδομένων θα οδηγήσουν αργότερα σε διαφορές στα διαβατήρια των προϊόντων που φαίνονται πανομοιότυπα για τον πελάτη. Εάν το αλουμίνιο διακινείται ή υφίσταται επεξεργασία μεταξύ των εγκαταστάσεων πριν το τελικό προϊόν φτάσει στην αγορά, τότε είναι χρήσιμο να προσδιοριστεί εκ των προτέρων ποια εγκατάσταση θέτει πραγματικά το τελικό προϊόν στην αγορά — αυτή η εγκατάσταση φέρει τότε την ευθύνη για το διαβατήριο, ακόμη και αν το υλικό έχει περάσει από μια άλλη εγκατάσταση. Εάν μια εταιρεία αλλάξει προμηθευτή για μία από τις εγκαταστάσεις της, αυτό ενδέχεται να αλλάξει και ποιος προμηθεύει τα δεδομένα· αυτό περιγράφεται στο τι πρέπει να ρυθμίσω για το διαβατήριο εάν αλλάξω προμηθευτήΚαι επειδή τα ανακριβή δεδομένα στο διαβατήριο ενδέχεται να οδηγήσουν σε ευθύνη, είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τις επιχειρήσεις με πολλές εγκαταστάσεις να καταγράψουν ποια εγκατάσταση είναι υπεύθυνη για ποιο δεδομένο — βλ. ποιος είναι υπεύθυνος εάν υπάρχουν λανθασμένα δεδομένα στο ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος.

Η βάση: άρθρα 27, 29 και 9 του ESPR

Οι υποχρεώσεις του κατασκευαστή ορίζονται στο άρθρο 27 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781): αυτές οι υποχρεώσεις βαρύνουν τη νομική οντότητα που θέτει το προϊόν στην αγορά. Εάν το αλουμίνιο εισάγεται από εκτός της ΕΕ, τότε ανάλογες υποχρεώσεις μεταφέρονται στον εισαγωγέα δυνάμει του άρθρου 29 του ίδιου κανονισμού. Η γενική νομική βάση για το ίδιο το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος — ποιες πληροφορίες πρέπει να περιέχει και πώς πρέπει να είναι προσβάσιμο — ορίζεται στο άρθρο 9. Κανένα από αυτά τα άρθρα δεν συνδέει την υποχρέωση με μια τοποθεσία παραγωγής· τη συνδέουν με τη νομική οντότητα που φέρει ευθύνη για το να θέσει το προϊόν στην αγορά.

Ποιος δεν είναι ακόμη σίγουρος ποιο ρόλο ισχύει για τη δική του εταιρεία, θα βρει μια γενική επισκόπηση στο Ποιος είναι υπεύθυνος για το διαβατήριο προϊόντος αλουμινίου;. Επιπλέον, είναι πρακτικό να καταγραφεί ήδη μέσα στην εταιρεία ποια εγκατάσταση θέτει ποια προϊόντα στην αγορά και ποια δεδομένα είναι ήδη διαθέσιμα σχετικά, έτσι ώστε κατά τη δημοσίευση της εξουσιοδοτημένης πράξης να μην χαθεί χρόνος στο να διευκρινιστεί η δική τους εταιρική δομή.

Όπου βασίζεται αυτό

Ο κανονισμός αυτός βρίσκεται στο EUR-Lex. Κάνουμε παραπομπές ανά αξίωση· δεν χρειάζεται να μας πιστέψετε.

Τι πρέπει να κάνετε συγκεκριμένα

Τι αναμένεται από εσάς

Μια εταιρεία που παράγει σε πολλές χώρες της ΕΕ, αντιμετωπίζει στο κốκαλό της την ίδια ερώτηση με μια εταιρεία με μία εγκατάσταση: ποιος είναι ο κατασκευαστής κατά την έννοια του άρθρου 27 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781)? Η απάντηση δεν βρίσκεται στην εγκατάσταση, αλλά στη νομική οντότητα. Οι υποχρεώσεις του ESPR βαρύνουν εκείνον που θέτει το προϊόν στην αγορά με το όνομα ή τη μάρκα του — και αυτό είναι συνήθως μία νομική οντότητα, ακόμη και αν αυτή η οντότητα έχει εργοστάσια σε τρεις χώρες.

Ο κατασκευαστής παραμένει ένα μόνο σημείο επαφής, ακόμη και με πολλαπλά εργοστάσια

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι μια ομάδα με εγκαταστάσεις για παράδειγμα στη Γερμανία, την Πολωνία και την Ολλανδία δεν χρειάζεται να δημιουργήσει μια ξεχωριστή διαδικασία διαβατηρίου ανά χώρα, εάν αυτές οι εγκαταστάσεις παράγουν με την ίδια νομική οντότητα ή την ίδια μάρκα. Η υποχρέωση από το άρθρο 27 να εξασφαλιστεί ότι το προϊόν συνοδεύεται από ένα ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος (όπως περιγράφεται στο άρθρο 9) ισχύει τότε για αυτήν την μία οντότητα, όχι για την αίθουσα εργοστασίου που τυχαία έχει εξαγάγει το προφίλ. Για μια μεσαία εταιρεία, αυτό συχνά σημαίνει μια επιλογή: ένα κεντρικό σημείο επαφής για δεδομένα διαβατηρίου, με παράδοση δεδομένων παραγωγής ανά εγκατάσταση. Ποιο είναι αυτό το κεντρικό σημείο επαφής εξαρτάται από τον τρόπο δομής της επιχείρησης από νομική άποψη — αυτό διαφέρει ανά περίπτωση και συνήθως ορίζεται στο καταστατικό ή στον τρόπο με τον οποίο ήδη συμπληρώνονται η σήμανση CE και άλλες υποχρεώσεις προϊόντων.

Διαφορετικές νομικές οντότητες σημαίνουν διαφορετικές υποχρεώσεις

Τα πράγματα αλλάζουν όταν οι εγκαταστάσεις σε διαφορές χώρες είναι ξεχωριστές νομικές οντότητες — δηλαδή νομικά ανεξάρτητες ΕΠΕ, GmbH ή Sp. z o.o. που λειτουργούν υπό ένα όνομα ομίλου αλλά προμηθεύονται, παράγουν και εκδίδουν τιμολόγια αυτόνομα. Σε αυτή την περίπτωση, κάθε νομική οντότητα μπορεί να θεωρείται κατασκευαστής κατά την έννοια του άρθρου 27 για τη δική της παραγωγή, με δική της υποχρέωση να παράσχει δεδομένα διαβατηρίου για όσα αυτή η ίδια θέτει στην αγορά. Μια ευρεία προσέγγιση του ομίλου είναι και πάλι δυνατή — μία πλατφόρμα, ένα πρότυπο, ένα υπεύθυνο τμήμα — αλλά η νομική υποχρέωση ακολουθεί τη νομική οντότητα, όχι το λογότυπο του ομίλου. Αυτή η διάκριση παίζει ρόλο σε ερωτήσεις σχετικά με ποιος είναι υπεύθυνος για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος του αλουμινίουτην προέλευση των δεδομένων, ιδίως όταν υπάρχει ασάφεια εντός ενός ομίλου σχετικά με το ποια εγκατάσταση παρέχει ποιο μέρος των δεδομένων.

Η εισαγωγή από μια εγκατάσταση εκτός της ΕΕ απαιτεί ξεχωριστή διαδικασία

Ορισμένες εταιρείες με εγκαταστάσεις στην ΕΕ έχουν επίσης τοποθεσία παραγωγής εκτός της Ένωσης, για παράδειγμα στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Τουρκία ή πολύ πιο μακριά. Για το αλουμίνιο που προέρχεται από εκείνη την τοποθεσία και εισέρχεται στην ΕΕ, δεν ισχύει το άρθρο 27 αλλά το άρθρο 29 του ESPR — οι υποχρεώσεις των εισαγωγέων. Αυτός είναι διαφορετικός ρόλος με διαφορετικές ευθύνες: ο εισαγωγέας ελέγχει αν το διαβατήριο υπάρχει και είναι σωστό, αλλά συνήθως δεν το συντάσσει ο ίδιος από πρωτογενή στοιχεία παραγωγής. Οι εταιρείες που παράγουν και στην ΕΕ και εκτός αυτής, θα ήταν σκόπιμο να καθορίσουν ανά ροή προϊόντος ποιος ρόλος ισχύει — αυτό είναι ένα διαφορετικό ερώτημα από το ερώτημα που αντιμετωπίζεται στη σελίδα Είμαι εισαγωγέας ή κατασκευαστής σύμφωνα με το ESPR αλλά σχετίζεται στενά με αυτό.

Η εσωτερική διανομή των εργασιών πρέπει να ευθυγραμμίζεται με τη νομική υποχρέωση

Στην πράξη, πολλοί όμιλοι χρησιμοποιούν εσωτερική διανομή: η εγκατάσταση στην Ολλανδία αναλαμβάνει την προμήθεια και τη διοικητική εργασία, η εγκατάσταση στην Πολωνία αναλαμβάνει την παραγωγή, η εγκατάσταση στη Γερμανία αναλαμβάνει τις πωλήσεις. Αυτή η διανομή είναι λογική για τη λειτουργία της εταιρείας, αλλά δεν καλύπτει αυτόματα την υποχρέωση από το ESPR. Το διαβατήριο πρέπει να περιέχει δεδομένα που συμφωνούν με την πραγματική διαδικασία παραγωγής — σύσταση κράματος, προέλευση, ποσοστό ανακύκλωσης — και αυτά τα δεδομένα προκύπτουν συνήθως στην εγκατάσταση παραγωγής, όχι στην εγκατάσταση που στέλνει το τιμολόγιο. Μια εταιρεία που κεντρικοποιεί την διοικητική ευθύνη πρέπει επομένως να έχει και ένα τρόπο συλλογής δεδομένων παραγωγής από όλες τις εγκαταστάσεις και σύνδεσης τους με το σωστό προϊόν.

Πού τα πράγματα παίρνουν λάθος στην πράξη

Ο αριθμός περιπτώσεων που εμφανίζονται συχνότερα στην πράξη από ό,τι αναμένεται.

Πρώτον: μια ομάδα υποθέτει ότι επειδή το κεντρικό γραφείο βρίσκεται στην Ολλανδία, όλες οι υποχρεώσεις διαβατηρίου προορίζονται αυτόματα εκεί — ενώ το παραγωγικό εργοστάσιό της σε μια άλλη χώρα είναι μια ξεχωριστή νομική οντότητα που θέτει ανεξάρτητα προϊόντα στην αγορά. Αργότερα αποδεικνύεται ότι η υποχρέωση δεν βρισκόταν εκεί όπου νόμιζαν.

Δεύτερον: κατά τη διάρκεια μιας συγχώνευσης ή εξαγοράς, η νομική δομή αλλάζει, αλλά οι διαδικασίες διαβατηρίου δεν ενημερώνονται αντίστοιχα. Το διαβατήριο αναφέρεται ακόμα σε μια νομική οντότητα που δεν υπάρχει πλέον, ή ο νέος συνδυασμός δεν έχει σαφή συμφωνία σχετικά με το ποιος θα προμηθεύει τα δεδομένα.

Τρίτον: δύο εργοστάσια εντός της ίδιας ομάδας προμηθεύουν τον ίδιο τύπο προφίλ, αλλά με ελαφρώς διαφορετικά κράματα ή διαφορετικά ποσοστά ανακύκλωσης, και για τα δύο χρησιμοποιείται ένα κείμενο διαβατηρίου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα διαβατήριο που είναι σωστό για το ένα εργοστάσιο και λάθος για το άλλο.

Τέταρτον: ένα εργοστάσιο έξω από την ΕΕ προμηθεύει ημιτελή προϊόντα σε ένα εργοστάσιο της ΕΕ της ίδιας ομάδας, και κανείς δεν έχει καθορίσει ποιος στη δεδομένη εσωτερική ροή εκπληρώνει το ρόλο του εισαγωγέα. Δείτε σχετικά και την περιγραφόμενη κατάσταση στο Ο κατασκευαστής μου βρίσκεται έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία μπορεί να προκύψει και εντός μιας ομάδας, όχι μόνο μεταξύ ανεξάρτητων εταιρειών.

Πέμπτον: τα δεδομένα παρέχονται ανά εργοστάσιο ξεχωριστά σε μια πλατφόρμα, χωρίς κεντρικό έλεγχο, με αποτέλεσμα ο ίδιος κωδικός προϊόντος να συμπληρώνεται με διαφορετικά δεδομένα σε δύο χώρες.

Τι μπορείτε να καταγράψετε

Μια επισκόπηση της νομικής δομής της ομάδας: ποιες τοποθεσίες είναι ανεξάρτητα νομικά πρόσωπα και ποιες αποτελούν μέρος μιας ενιαίας οντότητας.
Ανά ροή προϊόντος: ποιος παράγει, ποιος πωλεί με το δικό του όνομα, και εάν η εισαγωγή από έξω της ΕΕ διαδραματίζει ρόλο.
Μια εσωτερική συμφωνία σχετικά με το ποια τοποθεσία ή τμήμα συλλέγει τα δεδομένα διαβατηρίου και τα παραδίδει στο alupas.eu, συμπεριλαμβανομένου ενός σταθερού σημείου επικοινωνίας ανά γραμμή παραγωγής.
Ένα πρότυπο για δεδομένα παραγωγής που συμπληρώνεται από όλες τις τοποθεσίες με τον ίδιο τρόπο, ώστε η κράma, η προέλευση και το ποσοστό ανακύκλωσης να είναι συγκρίσιμα και ελεγχόμενα.
Ένας τρέχων κατάλογος νομικών προσώπων και αριθμών KvK ή εμπορικού μητρώου, προς διαβούλευση σε περίπτωση αμφιβολίας σχετικά με το ποιος διαδραματίζει ποιο ρόλο — αυτό συνδέεται με ερωτήσεις που προκύπτουν επίσης στο αλλαγή προμηθευτήο οποίος, όπου αναφύεται το ίδιο ζήτημα της νομικής ευθύνης.
Συμφωνίες σχετικά με την ευθύνη μεταξύ τοποθεσιών της ομάδας σε περίπτωση εσφαλμένων δεδομένων, ώστε σε περίπτωση σφάλματος να είναι σαφές ποια τοποθεσία ήταν η πηγή των πληροφοριών.

Αυτό δεν είναι νομικές συμβουλές. Αυτή η σελίδα παρέχει γενικές πληροφορίες για τη ρύθμιση που αφορά αυτή η πλατφόρμα. Δεν γνωρίζουμε την κατάστασή σας. Σε περίπτωση αμφιβολίας σχετικά με τη δική σας περίπτωση, συμβουλευθείτε έναν νομικό ή την αρμόδια αρχή επιτήρησης.

Γραμμένο με AI βάσει των πηγών παραπάνω, ελεγμένο από άνθρωπο στις 2026-09-05. Υπάρχει κάτι λάθος; Ενημερώστε μας — οι διορθώσεις λαμβάνουν προτεραιότητα.