Czy jestem importerem lub producentem zgodnie z ESPR?

Co konkretnie musisz zrobić

Co się od ciebie oczekuje

ESPR rozróżnia producenta i importera jako dwie różne role, każda ze swoimi własnymi obowiązkami. To, która rola przypadnie danemu przedsiębiorstwu, zależy od tego, skąd pochodzi aluminium i pod czyjąnazwą trafia ono na rynek UE. Przedsiębiorstwo, które produkuje półfabrykaty aluminium i wprowadza je na rynek, jest producentem w rozumieniu artykułu 27 ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781). Przedsiębiorstwo, które pozyskuje aluminium spoza UE i jako pierwsze wprowadza je na rynek UE, jest importerem zgodnie z artykułem 29 ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781). Obie role wiążą się z zestawem obowiązków związanych z paszportem produktu.

Zapewnienie istnienia paszportu produktu

Dla producenta oznacza to, że dane dotyczące aluminium — skład, pochodzenie, przetwarzanie — są gromadzone i dostarczane, aby można było sporządzić paszport. Dla przedsiębiorstwa o liczbie pracowników od 10 do 100 zwykle sprowadza się to do wyznaczenia kogoś w organizacji, kto prowadzi i dostarcza dane techniczne, często osoby, która już zarządza certyfikatami materiałów i oświadczeniami zgodności. Dla importera sytuacja jest nieco inna: musi on sprawdzić, czy producent spoza UE już sporządził paszport, lub sam to zrobić, zanim aluminium dotrze na rynek UE. Odpowiedzialność za to, gdy producent sam znajduje się poza UE, jest opisana bardziej szczegółowo na stronie dotyczącej kto organizuje paszport produktu, gdy producent znajduje się poza UE.

Kontrola zgodności aluminium z wymogami

Obie role wiążą się z zadaniem kontrolnym, ale z innym punktem ciężkości. Producent odpowiada za faktyczne spełnienie wymogów obowiązujących dla paszportu produktu. Importer musi sprawdzić, czy producent ma to w porządku, zanim produkt zostanie przywieziony. W praktyce dla przedsiębiorstwa zajmującego się importem oznacza to kontrolę dokumentacji dostarczonej przez zagranicznego producenta — nie tylko przy pierwszej dostawie, ale także przy ponownych zamówieniach, ponieważ skład lub przetwarzanie mogą różnić się od partii do partii.

Przechowywanie i udostępnianie danych

Obie strony mają obowiązek przechowywać dokumentację potwierdzającą spełnienie obowiązków. Dla producenta chodzi o podstawowe dane techniczne aluminium. Dla importera chodzi o dowód, że kontrola producenta została przeprowadzona. Dla średniego przedsiębiorstwa oznacza to, że istnieje stałe miejsce — cyfrowe lub papierowe — gdzie można znaleźć te dokumenty, i nie tylko u osoby, która wówczas obsłużyła import.

Utrzymanie danych kontaktowych i identyfikacyjnych w porządku

Zarówno producent, jak i importer powinni ujawniać swoją nazwę, adres i dane kontaktowe w związku z produktem. Może to wydawać się kwestią czysto administracyjną, ale jest istotne, gdy pojawią się pytania dotyczące pochodzenia lub odpowiedzialności. Ten, kto ma konkretne obawy na ten temat, na przykład dlatego, że dane mogą się okazać nieprawidłowe, znajdzie więcej informacji na stronie dotyczącej odpowiedzialności za nieprawidłowe dane w paszporcie produktu.

Współpraca z organami nadzoru

Obie role wiążą się z obowiązkiem udzielania informacji lub dokumentacji organowi nadzorującemu, które go prosi. Dla przedsiębiorstwa tej wielkości oznacza to przede wszystkim, że jest ktoś, kto wie, gdzie znajdują się dokumenty i potrafi je dostarczyć na żądanie, bez konieczności wielotygodniowego poszukiwania.

Gdzie w praktyce się nie udaje

Powszechnie występującą sytuacją jest przedsiębiorstwo, które kupuje profile aluminiowe u dostawcy w obrębie UE, ale nie zdaje sobie sprawy, że ten dostawca sam importuje spoza UE. Własne przedsiębiorstwo uważa się wtedy za zwykłego nabywcę, podczas gdy pytanie, kto za co jest odpowiedzialny, dotyczy ogniwa wyżej lub niżej w łańcuchu dostaw.

Druga sytuacja: przedsiębiorstwo wprowadza aluminium na rynek pod własną marką, ale zleca produkcję podmiotowi trzeciego. Często zakłada się wtedy, że producent odpowiada za paszport, podczas gdy przy sprzedaży marek własnych podział ról może być inny. Jest to omówione na stronie poświęconej sprzedaż marek własnych.

Trzecia sytuacja pojawia się u przedsiębiorstw mających zakłady w kilku krajach UE, w których niejasne jest, która placówka formalnie uznawana jest za producenta określonej linii produktów. Prowadzi to do duplikowania pracy lub, odwrotnie, do luki, w której nikt nie czuje się odpowiedzialny. Więcej na ten temat znajduje się na stronie poświęconej odpowiedzialność przy kilku placówkach w UE.

Czwarta sytuacja: importer zakłada, że zagranicznego producent załatwił paszport, ponieważ "jest to w umowie", bez kiedykolwiek tego sprawdzenia. W kontroli próbkowej przez organy nadzoru okazuje się, że brakuje dokumentacji bazowej.

Piąta, mniej omawiana sytuacja to przejście na innego dostawcę. Nowe aluminium może mieć inną skład lub pochodzenie, a istniejący paszport nie obejmuje tego automatycznie. To, co w tym przypadku należy uregulować, opisane jest na stronie poświęconej zmiana dostawcy.

Co można dokumentować

• Przegląd własnej roli dla każdej linii produktów: producent, importer lub żadna z tych funkcji — wraz z uzasadnieniem przyczyn.
• Dane kontaktowe i adresowe takie, jak są wykorzystywane zewnętrznie w związku z produktem.
• Dokumentacja techniczna aluminium: skład, pochodzenie, etapy przetwarzania.
• Dowód kontroli zagranicznego producenta, gdy mowa jest o imporcie — na przykład korespondencja, certyfikaty lub oświadczenia, które zostały poproszone.
• Stały punkt kontaktowy w organizacji do pytań organów nadzoru, ze wskazaniem ustalonego miejsca, gdzie znajdują się dokumenty bazowe.
• Porozumienia z dostawcami lub odbiorcami dotyczące tego, kto dostarcza którą część paszportu, zwłaszcza przy zmianie dostawcy lub przy dostarczaniu do właściciela marki — zobacz także stronę poświęconą kto odpowiada przy dostarczaniu do właściciela marki.