wie is verantwoordelijk voor het paspoort als ik aluminium lever aan een merkeigenaar

Meestal blijft de verplichting bij de merkeigenaar liggen

Wie aluminium levert aan een merkeigenaar en zelf niet als fabrikant naar buiten treedt, is doorgaans niet degene die het digitaal productpaspoort moet laten opstellen. De ESPR legt die verplichting bij de fabrikant: de partij die het product op de markt brengt onder haar naam of merk, of die het laat ontwerpen of vervaardigen en het onder eigen naam verkoopt (artikel 27 van de ESPR, Verordening (EU) 2024/1781). Een toeleverancier die grondstof, halffabricaat of onderdeel levert waar de merkeigenaar vervolgens een eigen product van maakt, valt in de praktijk buiten die definitie — de merkeigenaar is dan degene die verantwoordelijk is voor het paspoort.

Voor wie dit geldt, en voor wie niet

Dit geldt voor toeleveranciers die aluminium (profielen, gietstukken, verpakkingsmateriaal) leveren aan een klant die het onder eigen merk of naam verder verkoopt, zonder dat de toeleverancier zelf als fabrikant of importeur naar de eindmarkt optreedt. In die situatie ligt de verplichting om het paspoort op te stellen bij die merkeigenaar, niet bij de toeleverancier. Dat is anders zodra de toeleverancier zelf ook rechtstreeks aan andere afnemers verkoopt onder eigen naam, of aluminium van buiten de EU importeert — dan geldt voor dat deel van de activiteit een andere rol, met eigen verplichtingen. Het is dus mogelijk dat één en dezelfde onderneming voor het ene contract puur toeleverancier is, en voor het andere contract fabrikant of importeur. Wie twijfelt onder welke rol een activiteit valt, vindt een uitgebreidere uitleg op de pagina over importeur of fabrikant zijn volgens de ESPR. Ook relevant: wie zelf aluminium onder een eigen merk verkoopt — al is het maar voor een deel van de omzet — krijgt daarmee de verplichtingen die bij die rol horen, beschreven op de pagina over verkopen onder eigen merk.

Deze verdeling van verplichtingen zegt overigens niets over de gegevens zelf. Ook als de merkeigenaar het paspoort moet regelen, blijft die voor de juiste materiaal- en procesgegevens afhankelijk van wat de toeleverancier aanlevert. Dat raakt aan een andere vraag — wie aansprakelijk is als er iets misgaat in die gegevens — die apart wordt behandeld op de pagina over aansprakelijkheid bij foute gegevens.

Wat nog niet vaststaat, en wat wel

Wanneer de verplichting tot een digitaal productpaspoort voor aluminium daadwerkelijk ingaat, staat nog niet vast. De ESPR zelf regelt het paspoort als instrument (artikel 9 van de ESPR, Verordening (EU) 2024/1781), maar de concrete invulling per productgroep — waaronder aluminium halffabricaten — volgt uit een gedelegeerde handeling die nog gepubliceerd moet worden. Volgens het ESPR-werkplan 2025-2030 wordt die handeling voor aluminium verwacht in 2027, en tot die publicatie er is, ligt de precieze datum en invulling niet vast. Zodra die handeling verschijnt, wordt hier de datum en de inhoud aangevuld. Tot dat moment verandert er voor de rolverdeling tussen toeleverancier en merkeigenaar niets: die volgt namelijk al uit de algemene definities in artikel 27, los van de datum waarop de verplichting voor aluminium concreet ingaat.

Hoe een toeleverancier dit in de praktijk aanpakt

Eerst is het nuttig om helder te krijgen onder welke naam het product de markt op gaat: als dat de naam van de klant is en niet die van de toeleverancier, ligt de kernverplichting voor het paspoort bij die klant. Vervolgens is het zinvol om te inventariseren welke gegevens die klant nodig zal hebben — samenstelling van de aluminiumlegering, herkomst, recyclingpercentage, procesgegevens — en om vast te leggen hoe die gegevens worden vastgelegd en gedeeld, ook al is er nog geen wettelijke verplichting. Daarna is het verstandig om in de leveringsovereenkomst of in correspondentie met de klant vast te leggen wie welke gegevens aanlevert en wie waarvoor instaat, zodat er geen onduidelijkheid ontstaat op het moment dat de verplichting wel ingaat. Wie zelf in meerdere EU-landen produceert of levert, kan bovendien tegen een aparte vraag aanlopen over waar de verantwoordelijkheid dan precies ligt; dat wordt behandeld op de pagina over meerdere vestigingen in de EU. En wie regelmatig van toeleverancier wisselt of zelf van leverancier verandert, doet er goed aan om te bekijken wat dat betekent voor de continuïteit van de gegevens, uitgewerkt op de pagina over wisselen van leverancier.

Waar dit uit volgt: artikel 27 en artikel 9 van de ESPR

De verplichting om een digitaal productpaspoort te laten opstellen ligt bij de fabrikant, zoals omschreven in artikel 27 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781). Die bepaling koppelt de verplichting aan wie het product onder eigen naam of merk op de markt brengt, niet aan wie de grondstof of het halffabricaat heeft geleverd. Het paspoort zelf, als verplicht instrument per productgroep, is geregeld in artikel 9 van de ESPR. De concrete productgroep-eisen voor aluminium volgen uit een gedelegeerde handeling die nog niet is gepubliceerd.

Wie na het lezen van deze pagina wil nagaan wat dit voor de eigen onderneming in de praktijk betekent, kan het beste eerst de eigen rol vaststellen — toeleverancier, fabrikant, importeur of distributeur — via de pagina die uitlegt wie verantwoordelijk is voor het productpaspoort van aluminium, en van daaruit de afspraken met de klant of merkeigenaar aanscherpen.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

Een toeleverancier die aluminium halffabricaten levert aan een merkeigenaar zit in een positie die de ESPR niet met een eigen etiket beschrijft. De verordening kent verplichtingen toe aan "de fabrikant" — en dat is degene die het product onder zijn naam of merk op de markt brengt, of die het ontwerp en de productie bepaalt (artikel 27, Verordening (EU) 2024/1781). Wie exact die fabrikant is in een keten van toeleverancier naar merkeigenaar, hangt af van de feitelijke rolverdeling, niet van wie het metaal fysiek heeft gegoten of geëxtrudeerd.

Nagaan wie in de keten als fabrikant geldt

Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers dat aluminium profielen, gietstukken of verpakkingsmateriaal levert aan een klant die het onder eigen merk verkoopt, is de eerste stap uitzoeken wie volgens de definitie in artikel 27 de fabrikant is. Zet de merkeigenaar zijn eigen naam op het eindproduct en bepaalt hij de specificaties, dan draagt die partij doorgaans de fabrikantsverplichtingen. Levert de toeleverancier daarentegen een product dat al als afgewerkt geheel wordt doorverkocht zonder wezenlijke wijziging, dan verschuift de vraag naar wie het paspoort feitelijk laat opstellen. Deze afbakening is precies waar Wie is verantwoordelijk voor het productpaspoort van aluminium? op ingaat.

Gegevens beschikbaar houden, ook als u niet de fabrikant bent

Ook zonder de fabrikantsrol blijft een toeleverancier de partij die de brongegevens heeft: legeringssamenstelling, herkomst van het aluminium, recyclagepercentage, proces- en energiegegevens. Artikel 9 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) beschrijft dat het digitaal productpaspoort deze productinformatie toegankelijk maakt via een QR-datadrager. Praktisch betekent dit dat een toeleverancier zijn data op orde moet hebben, ook wanneer de merkeigenaar het paspoort laat samenstellen — zonder die gegevens kan er namelijk geen paspoort ontstaan.

Contractueel vastleggen wie welk deel doet

Omdat de ESPR de rolverdeling in een toeleveringsketen niet contractueel invult, is dat een afspraak die tussen toeleverancier en merkeigenaar zelf gemaakt wordt. Voor een middelgroot bedrijf betekent dit dat inkoop- en verkoopcontracten een passage verdienen over wie de gegevens aanlevert, wie ze controleert en wie het paspoort laat hosten. Wie hier als "merkverkoper" precies verantwoordelijk voor wordt, staat beschreven op de pagina Ik verkoop aluminium onder mijn eigen merk — welke verplichtingen krijg ik? — nuttig om te lezen vanuit het perspectief van de klant aan de andere kant van de tafel.

Rekening houden met een niet-EU schakel in de keten

Sommige toeleveranciers zitten zelf niet in de EU, of leveren aan een merkeigenaar die weer inkoopt bij een productielocatie buiten de Unie. In dat geval verschuiven verplichtingen mogelijk naar een importeur. Wat dat voor de keten betekent, staat toegelicht op Mijn fabrikant zit buiten de Europese Unie — wie regelt het productpaspoort dan?

Waar het misgaat in de praktijk

De aanname dat "de klant het wel regelt". Een toeleverancier gaat er soms van uit dat de merkeigenaar, als eindverkoper, automatisch de volledige verantwoordelijkheid draagt. Dat kan kloppen voor de fabrikantsverplichtingen, maar de merkeigenaar heeft de brongegevens van de toeleverancier nodig om het paspoort te vullen — die aanname leidt dan tot vertraging op het moment dat de gegevens gevraagd worden.

Onduidelijkheid bij private label-producten. Wanneer hetzelfde aluminium profiel onder meerdere merknamen wordt verkocht, ontstaat verwarring over wie voor welk paspoort verantwoordelijk is. Eén productiebatch kan dan aanleiding geven tot meerdere paspoorten met dezelfde onderliggende data maar verschillende merknamen erboven.

Geen schriftelijke afspraak over gegevensaanlevering. In de praktijk wordt vaak mondeling of per e-mail afgesproken wie welke informatie doorstuurt, zonder dat dit in het contract wordt vastgelegd. Bij een wisseling van contactpersoon aan een van beide kanten raakt die afspraak dan zoek.

Wisseling van toeleverancier zonder paspoort-continuïteit. Een merkeigenaar die van aluminiumleverancier wisselt, moet nieuwe brongegevens verkrijgen voor bestaande of nieuwe paspoorten. Voor de toeleverancier die vertrekt, is het van belang om vast te leggen welke gegevens zijn overgedragen en welke niet — zie ook Wat moet ik regelen voor het paspoort als ik van leverancier wissel?

Foutieve of verouderde data die in het paspoort van de merkeigenaar terechtkomt. Als de toeleverancier verkeerde legeringsgegevens doorgeeft en die belanden in het paspoort, ontstaat een vraag over wie daarvoor aanspreekbaar is — de partij die de data leverde, of de partij die het paspoort publiceerde. Dat onderwerp wordt behandeld op Wie is aansprakelijk als er verkeerde gegevens in het productpaspoort staan?

Wat u kunt vastleggen

Een overzicht van de eigen productgegevens die relevant zijn voor een productpaspoort: legeringssamenstelling, herkomst grondstof, recyclagepercentage, productieproces en eventuele energiegegevens.
Een contractuele bepaling met de merkeigenaar over wie de fabrikantsrol vervult voor het geleverde product, en wie dus de verplichtingen van artikel 27 van de ESPR draagt.
Een afspraak over het moment en de vorm waarin gegevens worden aangeleverd — per batch, per productlijn, of per levering.
Een vastgelegde procedure voor wat er gebeurt bij wijzigingen in de samenstelling of herkomst van het geleverde aluminium, zodat een bestaand paspoort tijdig wordt bijgewerkt.
Een archief van correspondentie en documentatie waaruit blijkt welke gegevens op welk moment aan de merkeigenaar zijn verstrekt, bruikbaar als bewijs bij een discussie over onjuiste gegevens.
Een overzicht van alle merken of private labels waaronder hetzelfde product wordt verkocht, zodat duidelijk is welke paspoorten op welke gegevens zijn gebaseerd.

Wie breder wil nagaan of het eigen aluminiumproduct überhaupt onder de reikwijdte van deze verplichtingen valt, vindt een uitgangspunt op Geldt het digitaal productpaspoort voor mijn aluminium?

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-09-05. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.