Mój produkt potrzebuje wielu paszportów produktów — jak to działa razem?

Każdy produkt otrzymuje własny paszport, który łączy się z innymi

Gdy produkt składa się z części podlegających indywidualnie obowiązkowi cyfrowego paszportu produktu, nie powstaje żaden paszport nadrzędny dla całego zestawu. Zamiast tego każda część podlegająca obowiązkowi paszportu — na przykład profil aluminiowy, akumulator lub produkt końcowy, w którym obie są przetwarzane — otrzymuje własny paszport. Paszporty te nie są niezależne od siebie: łączą się za pomocą unikalnego kodu identyfikacyjnego, który wymaga artykuł 12 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781). W ten sposób osoba skanująca produkt końcowy może za pośrednictwem tego kodu przejść do paszportów części składowych, z których został zbudowany, bez konieczności umieszczania wszystkich informacji w jednym pliku.

Dla materiału, dla części i dla produktu końcowego — nie dla każdej czynności

Ten temat dotyczy zwłaszcza produktów przetwarzanych dalej jako surowce lub półprodukty: profil aluminiowy wchodzący w skład okna lub drzwi, czy arkusz aluminiowy stanowiący część obudowy akumulatora. Dla samego półproduktu aluminiowego obowiązek paszportu może obowiązywać zaraz po opublikowaniu aktu delegowanego dla aluminium; dla produktu końcowego (okna, akumulatora) może obowiązywać oddzielny obowiązek paszportu wynikający z innego aktu delegowanego lub rozporządzenia. Są to wówczas dwa różne paszporty dla dwóch różnych produktów w rozumieniu ESPR — nie jeden paszport, który "rośnie razem". Nie chodzi tutaj o pytanie, czy producent dostarczający wyłącznie surowiec (nie podlegający jeszcze obowiązkowi paszportu) musi coś robić; ani też o współistnienie z zupełnie innym prawodawstwem, takim jak oznaczenie CE lub przepisy dotyczące wyrobów budowlanych — to oddzielne systemy, które tutaj nie są uwzględniane.

Brak jeszcze ustalonej daty, ale harmonogram dla aluminium

Nie ma jeszcze opublikowanego aktu delegowanego, który określałby, kiedy i jak dokładnie będzie to działać dla półproduktów aluminiowych. Zgodnie z planem pracy ESPR 2025-2030 akt delegowany oczekiwany jest na 2027 r.; rzeczywisty obowiązek miałby wejść w życie, zgodnie z oczekiwaniami, około 2029 r. Dopóki akt nie zostanie opublikowany, nie jest ustalone, jakie informacje znajdą się w paszporcie aluminium, a zatem również nie jest jasne, jak dokładnie w praktyce będzie wyglądać powiązanie z paszportami produktów końcowych. Co jest natomiast pewne, to zasada wynikająca z rozporządzenia podstawowego: paszporty łączą się za pomocą unikalnego kodu identyfikacyjnego, nie są scalane w jeden paszport na produkt końcowy.

Jak będzie to realizowane w praktyce

Dla dostawców półproduktów aluminiowych trafiających dalej w łańcuchu do innego produktu podlegającego obowiązkowi paszportu, pierwsze pytanie dotyczy tego, który paszport przynależy któremu produktowi: paszport produktu aluminiowego opisuje produkt aluminiowy, nie produkt końcowy, w którym jest przetwarzany. Drugie pytanie to, jakie dane odbiorcy potrzebne są do opracowania swojego paszportu — pomyśl o pochodzeniu, składzie lub zawartości recyklingu aluminium — i czy dane te są już ustalone w paszporcie własnym, czy muszą być dostarczone osobno. Trzeci krok to zapewnienie, że unikalny kod identyfikacyjny własnego produktu jest możliwy do znalezienia i transferu, aby odbiorca mógł użyć tego kodu do odwołania się do paszportu aluminium ze swojego paszportu. Dopiero gdy akt delegowany dla aluminium zostanie opublikowany, będzie jasne, które pola są obowiązkowe i jak to powiązanie musi być technicznie ukształtowane; do tego czasu chodzi głównie o wiedzę, jakie informacje są dostępne i skąd pochodzą, aby później nie trzeba było ich ponownie poszukiwać.

Podstawa: artykuł 9 i artykuł 12 ESPR

To, że produkt uzyskuje własny paszport zamiast być uwzględniony w paszporcie innego produktu, wynika z artykułu 9 ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781): cyfrowy paszport produktu jest powiązany z konkretnym produktem poprzez połączenie danych i fizyczny nośnik danych na lub przy tym produkcie. To, że paszport jednego produktu może odwoływać się do paszportu innego produktu — bez konieczności łączenia danych — wynika z artykułu 12: artykuł ten reguluje unikalny kod identyfikacyjny, za pomocą którego produkt i dane z nim powiązane można jednoznacznie prześledzić. Razem te dwa artykuły stanowią punkt wyjścia, że łańcuch produktów może mieć łańcuch powiązanych paszportów, zamiast jednego paszportu obejmującego wszystko.

Jeśli teraz dostarczasz półprodukty aluminiowe, które trafiają do innych produktów objętych obowiązkiem posiadania paszportu, najlepiej już teraz zmapować, jakie dane dotyczące pochodzenia i składu są dostępne i od kogo pochodzą — ta inwentaryzacja będzie przydatna, gdy delegowany akt dotyczący aluminium wyjaśni dokładną zawartość paszportu. W kwestii aktualnego stanu i opublikowanego tekstu delegowanego aktu oficjalna strona EUR-Lex rozporządzenia ESPR jest właściwym źródłem.

Na czym to jest oparte

Samo rozporządzenie znajduje się na EUR-Lex. Powołujemy się na każde stwierdzenie; nie musisz nam ufać.

Co konkretnie musisz zrobić

Co się od ciebie oczekuje

Półfabrykat aluminiowy rzadko pojawia się samotnie. Profil wytłaczany może stać się częścią ramy okiennej, odlew może znaleźć się w części silnika, aluminium opakowaniowe może trafić jako komponent do większego złożonego produktu. Każdy z tych produktów może podlegać własnej delegowanej uchwale, z własnym cyfrowym paszportem produktu. Pytanie, które się wtedy pojawia: jak te paszporty odnoszą się do siebie, i kto za co odpowiada?

Paszport podąża za produktem, nie za łańcuchem

Artykuł 9 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) wiąże paszport produktu z produktem takim, jakim trafia na rynek. Dla samego półfabrykatu aluminiowego — profilu, odlewu, zwoju opakowaniowego — obowiązują informacje istotne na tym poziomie: skład, pochodzenie, instrukcje obróbki. Gdy ten półfabrykat zostanie wbudowany w inny produkt, na tym poziomie powstaje nowy paszport, z własnym odpowiedzialnym podmiotem: producentem produktu złożonego. Dla przedsiębiorstwa liczącego od 10 do 100 pracowników oznacza to praktycznie, że własna odpowiedzialność kończy się na paszporcie własnego produktu. Nie opracowuje się paszportu dla tego, co klient robi z tym później.

Rozróżnianie między danymi materiałowymi a danymi końcowymi

Co natomiast jest często postulowane, to przepływ danych z paszportu półfabrykatu do paszportu produktu końcowego — pomyśl o udziale materiału poddanego recyklingowi lub składzie chemicznym, który pozostaje istotny dla recyklera na koniec okresu użytkowania. To nie jest automatyzm wynikający z samego artykułu 9, ale praktyczne porozumienie między dostawcami w łańcuchu. Dla średniego przedsiębiorstwa jest to często punkt, w którym pojawia się niejasność: kto dostarcza jakie dane komu i w jakim formacie.

Każda warstwa otrzymuje swoją unikalną identyfikacyjną kodę

Artykuł 12 rozporządzenia ESPR reguluje unikalny kod identyfikacyjny, za pomocą którego produkt i odpowiadający mu paszport pozostają powiązane. W przypadku wielu paszportów w łańcuchu oznacza to, że każdy poziom — półfabrykat, złożony komponent, produkt końcowy — otrzymuje własny kod. Nie ma wspólnego ani ogólnego kodu, który identyfikuje cały łańcuch na raz. Aby wyjaśnić, jak dokładnie kod jest przydzielany i przetwarzany, opis jak przypisuję każdemu produktowi unikalny kod identyfikacyjny? jest istotny, nawet gdy produkt znika jako część dostarczana w większą strukturę.

Wiedza, który paszport do czego służy

Dla przedsiębiorstw, które zarówno dostarczają półfabrykaty, jak i sami przetwarzają je w dalszy produkt, czasami pojawia się pytanie, czy jeden paszport może wystarczyć dla dwóch poziomów użytkowania. To nie jest perspektywa artykułu 9: paszport należy do produktu takie, jakim trafia na rynek jako jednostka. Jeśli profil jest sprzedawany osobno i jednocześnie przetwarzany w konstrukcję drzwi lub okna, w praktyce chodzi o dwa produkty, każdy z własnym paszportem, nawet jeśli dane materiałowe się pokrywają.

Gdzie w praktyce się nie udaje

Jeden paszport dla całej partii, podczas gdy klient dzieli produkt. Odlewnia dostarcza partię odlewów pod jednym paszportem, ale nabywca przetwarza poszczególne sztuki w różne produkty końcowe. W tym momencie pojawia się pytanie, czy paszport był przeznaczony na sztukę czy na partię — pytanie ściśle związane z wyborem opisanym przy czy zarejestruję aluminium na partię czy na sztukę?.

Dane wypełniane podwójnie lub sprzecznie. Gdy dostawca półfabrykatu i producent produktu końcowego obaj niezależnie wprowadzają skład chemiczny, mogą pojawić się niewielkie rozbieżności między dwoma paszportami. To nie jest od razu naruszenie, ale rodzi ono pytania podczas kontroli lub u klienta, która baza jest właściwa.

Niejasność co do tego, kto nanosi kod QR. W przypadku produktu złożonego nie zawsze jest wcześniej jasne, czy kod QR półfabrykatu musi pozostać widoczny obok kodu produktu końcowego, czy go zastępuje. To dotyka strony praktycznej, która jest omawiana przy jak kod QR dla paszportu produktu pojawia się na moim aluminium? — pytanie, które staje się bardziej złożone w przypadku wielu paszportów w łańcuchu niż w przypadku pojedynczego produktu.

Powiązanie z wewnętrznymi systemami, które nie są skonfigurowane na wiele poziomów. Przedsiębiorstwo, które powiąza paszport własnego półfabrykatu z systemem ERP, czasami stwierdza później, że to powiązanie nie zostało przewidziane w momencie, gdy klient prosi o przekazanie danych do paszportu na wyższym poziomie produktu. To jest dokładnie tam, gdzie przygotowanie opisane w czy mogę połączyć produktowy paszport z moim systemem ERP lub zarządzania zapasami? robi wcześniejszą różnicę.

Brak porozumienia w sprawie zmian, które mają zastosowanie. Jeśli dostawca po publikacji zmieni dane w paszporcie półfabrykatu, nie jest oczywiste, czy i jak zostaną one przekazane stronie, która zawarła je we własnym paszporcie. To dotyczy procedury opisanej w jak zmienić dane w passaporcie produktu, który już został opublikowany.

Co można dokumentować

Przegląd produktów we własnym asortymencie, które mają wartość jako luźny półfabrykat i które (również) są dostarczane jako część produktu złożonego.
Porozumienie z odbiorcami dotyczące danych z własnego paszportu, które mogą być przejęte w paszporcie następnego poziomu produktu, oraz w jakim formacie będą one dostarczone.
Ustalona procedura unikalnego kodu identyfikacyjnego na każdym poziomie produktu, dzięki czemu podczas kontroli jasne jest, który kod należy do którego paszportu i którego produktu.
Wewnętrzna instrukcja dotycząca osób odpowiedzialnych za utrzymanie paszportu półfabrykatu, niezależnie od tego, co odbiorca robi z produktem.
Procedura powiadamiania odbiorców, którzy przejęli dane we własnym paszporcie, o zmianach.
Szablon do przesyłania danych materiałowych w łańcuchu, aby każdy klient nie narzucał własnego formatu.

To nie jest porada prawna. Ta strona zawiera ogólne informacje o przepisach, których dotyczy ta platforma. Nie znamy twojej sytuacji. W razie wątpliwości dotyczących twojego przypadku skonsultuj się z prawnikiem lub właściwym organem nadzoru.

Napisane za pomocą AI na podstawie powyższych źródeł, sprawdzone przez człowieka 2026-08-22. Coś nie gra? Powiadom nas — korekty mają pierwszeństwo.