Hoe komt de QR-code voor het productpaspoort op mijn aluminium?

Op het product, de verpakking of de documentatie

De QR-code — in de ESPR "gegevensdrager" genoemd — komt op het product zelf, op de verpakking, of in de begeleidende documentatie, afhankelijk van wat de productspecifieke regels voor aluminium daarover gaan vastleggen. Artikel 11 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) beschrijft de technische eisen waaraan die drager moet voldoen, ongeacht op welk medium hij uiteindelijk verschijnt: hij moet duurzaam leesbaar zijn gedurende de periode dat het product op de markt is of in gebruik blijft, gekoppeld zijn aan een unieke productidentificatie, en uitleesbaar zijn met een algemeen verkrijgbaar apparaat zoals een smartphonecamera. Wie de code precies aanbrengt en op welk fysiek medium — een gegraveerd merkteken, een sticker op een coil, een label op de verpakking van profielen, of een vermelding op de pakbon — ligt niet vast in de ESPR zelf, maar wordt per productgroep uitgewerkt in een gedelegeerde handeling. Alupas.eu stelt het paspoort samen en levert de QR-datadrager aan; het fysiek aanbrengen ervan op het product blijft de verantwoordelijkheid van de fabrikant of importeur.

Voor wie dit geldt, en wat niet

Deze eisen zijn geschreven voor fabrikanten en importeurs van producten die onder een productspecifieke ESPR-verordening vallen; voor aluminium halffabricaten — profielen, gietstukken, verpakkingsaluminium — bestaat die verordening nog niet. Wat wél al vaststaat, is het generieke kader uit artikel 11: de technische eisen aan de drager zelf, los van de vraag welk product hem straks moet dragen. Wat hier niet onder valt, is de klassieke productetikettering zoals energielabels of CE-markering; die vallen onder andere regelingen. Ook de artikelen 16 en 17 van de ESPR gaan over iets anders dan de QR-code van het productpaspoort: zij regelen fysieke etiketten die iets zeggen over duurzaamheidsprestaties van een product, en het verbod op etiketten die daarop lijken zonder aan de eisen te voldoen. De QR-code van het digitale productpaspoort heeft een eigen artikel en een eigen functie: toegang geven tot data, niet zelf een duurzaamheidsclaim uitdrukken.

De datum staat nog niet vast

Er is nog geen vastgestelde datum waarop aluminium halffabricaten daadwerkelijk een digitaal productpaspoort met QR-code moeten dragen. Volgens het ESPR-werkplan 2025-2030 wordt de gedelegeerde handeling voor deze productgroep verwacht in 2027; na publicatie van zo'n handeling volgt doorgaans nog een periode voordat de verplichting daadwerkelijk ingaat. Tot die handeling er is, geldt er voor aluminium geen wettelijke verplichting om een gegevensdrager aan te brengen. Wel ligt het generieke technische kader van artikel 11 al vast, zodat de eisen aan de drager zelf — leesbaarheid, koppeling aan een unieke identificatie, toegankelijkheid — niet meer wijzigen zodra de sectorspecifieke handeling verschijnt. Zodra die handeling gepubliceerd is, wordt de datum op dit platform bijgewerkt.

Hoe dit in de praktijk wordt voorbereid

Wie nu al met dit onderwerp bezig is, doet er verstandig aan de volgorde aan te houden waarin de verplichting straks gaat werken. Eerst komt de productdata: gegevens over samenstelling, herkomst, verwerking en eigenschappen van het aluminium, aangeleverd door de fabrikant of importeur. Vervolgens wordt daaruit het paspoort samengesteld en tien jaar gehost, zodat de gegevens raadpleegbaar blijven zolang het product in omloop is. Pas daarna volgt de fysieke stap: de QR-datadrager wordt aangeleverd, en de fabrikant of importeur bepaalt — binnen de eisen die de gedelegeerde handeling straks stelt — op welk fysiek medium die drager komt. Voor aluminium profielen ligt een gegraveerd of ingeperst merkteken voor de hand vanwege de lange gebruiksduur; voor coils of verpakkingsaluminium kan een label of opdruk passender zijn. Welke keuze uiteindelijk aansluit bij de eisen, hangt af van wat de sectorspecifieke regels voorschrijven zodra die gepubliceerd zijn.

De basis: artikel 11, 16 en 17

Deze uitleg steunt op drie artikelen uit de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781). Artikel 11 beschrijft het technische ontwerp en de werking van het digitale productpaspoort, inclusief de eisen aan de gegevensdrager waarmee het paspoort toegankelijk wordt gemaakt. Artikel 16 gaat over etiketten die duurzaamheidsprestaties van een product tonen, en artikel 17 verbiedt etiketten die daarop lijken zonder de bijbehorende eisen na te leven — beide artikelen betreffen dus een ander soort label dan de QR-code van het paspoort, maar zijn relevant om te zien waar de grens ligt tussen "etiket" en "gegevensdrager voor het paspoort". Welke gedelegeerde handeling deze algemene eisen concreet gaat toepassen op aluminium halffabricaten, is op het moment van schrijven nog niet gepubliceerd.

Wie nu al voorbereid wil zijn, kan beginnen met het op orde brengen van de productdata die straks in het paspoort moet komen — samenstelling, herkomst, verwerkingsstappen — zodat die gegevens klaarstaan zodra de sectorspecifieke regels voor aluminium gepubliceerd worden. Alupas.eu houdt deze pagina bij zodra er nieuws is over de gedelegeerde handeling.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

De QR-code als toegangspunt, niet als opslag

Artikel 11 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) beschrijft het digitale productpaspoort als een set gegevens die via een datadrager toegankelijk is — de QR-code zelf bevat geen productinformatie, maar verwijst naar waar die informatie staat. Voor een fabrikant of importeur van aluminium halffabricaten betekent dit dat de QR-code op het profiel, de coil of de verpakking simpelweg een link is naar een online paspoort. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers is dit meestal geen technische ontwikkeling die zelf gedaan wordt, maar iets dat wordt ingekocht bij een platform dat de koppeling tussen product en QR-code verzorgt. Belangrijk om vooraf te regelen is hoe de identificatie van elk product of elke batch precies verloopt, want de QR-code moet naar het juiste paspoort verwijzen — hoe geef ik elk product een unieke identificatiecode? beschrijft welke keuzes daarbij spelen.

De datadrager moet fysiek aanwezig zijn op het product

Artikel 11 stelt dat de datadrager op het product zelf, op de verpakking, of in de begeleidende documentatie moet zitten, afhankelijk van wat de gedelegeerde handeling voor de productgroep bepaalt. Voor aluminium profielen die in coils, bundels of pallets worden geleverd, is de praktische vraag waar die QR-code dan precies komt: op een label aan de bundel, gedrukt op de verpakking, of meegestuurd als document. Dat is een keuze die per productgroep wordt vastgelegd in de gedelegeerde handeling die nog moet volgen, maar de voorbereiding — welke drager praktisch haalbaar is in een productieproces van extrusie of gieten — kan al eerder in kaart worden gebracht.

Herkenbaarheid en onderscheid van andere etiketten

Artikel 16 en artikel 17 van de ESPR gaan over etiketten in algemene zin en over het voorkomen van etiketten die een productpaspoort nabootsen zonder dat er daadwerkelijk een paspoort achter zit. Voor een bedrijf dat al werkt met kwaliteitscertificaten, CE-markering of eigen batchlabels betekent dit dat de nieuwe QR-code niet zomaar tussen de bestaande labels geplakt kan worden zonder onderscheid. De QR-code voor het productpaspoort moet aanwijsbaar herkenbaar zijn als zodanig, en niet verward kunnen worden met interne administratieve codes of andere markeringen op hetzelfde stuk aluminium.

De code moet blijven werken, ook na verandering van eigenaar of systeem

Een QR-code die vandaag naar een werkend paspoort verwijst, moet dat ook na verloop van tijd nog doen. Voor aluminium halffabricaten die soms jaren in voorraad liggen of pas laat in een eindproduct verwerkt worden, is de duur van beschikbaarheid relevant — hoe lang moet een productpaspoort beschikbaar blijven? gaat daar verder op in. Dit raakt ook de vraag wat er gebeurt als het bedrijf achter de QR-code niet meer bestaat, wat afzonderlijk beschreven staat.

Waar het misgaat in de praktijk

De QR-code wordt op een plek gedrukt die tijdens verwerking verdwijnt. Bij extrusieprofielen die op maat gezaagd worden, verdwijnt een label aan het uiteinde van een lengte vaak bij de eerste bewerkingsstap. Als de QR-code niet ook op de verpakking of in de begeleidende papieren staat, is er na het zagen geen toegang meer tot het paspoort.

Eén QR-code voor een pallet met producten die eigenlijk elk hun eigen paspoort nodig hebben. Bij verpakkingsaluminium dat als coil wordt geleverd maar uiteindelijk in losse producten verwerkt wordt, ontstaat verwarring over of de code op batchniveau of op productniveau hoort. Dit hangt samen met de vraag of aluminium per batch of per stuk geregistreerd wordt, wat niet voor elk halffabricaat op dezelfde manier wordt ingevuld.

De QR-code wordt verward met een bestaand kwaliteitslabel of interne artikelcode. Sommige bedrijven plakken de nieuwe code naast een bestaand CE-label of eigen batchnummer zonder duidelijk te maken welke code waarnaar verwijst. Dat is precies de situatie die artikel 17 van de ESPR wil voorkomen: een etiket dat een productpaspoort lijkt te zijn, of erop lijkt zonder het te zijn.

De code wordt gedrukt op een label dat de omstandigheden in de gieterij of het walsproces niet doorstaat. Hitte, olie of mechanische slijtage tijdens verdere bewerking kan een QR-code onleesbaar maken voordat het product de eindgebruiker bereikt. Wat er dan praktisch gebeurt met de toegang tot het paspoort, staat beschreven bij wat er gebeurt als de QR-code op aluminium onleesbaar raakt.

Geen koppeling tussen de QR-code en het eigen productiesysteem, waardoor elk paspoort handmatig wordt aangemaakt. Voor bedrijven die honderden of duizenden batches per jaar produceren, is handmatig koppelen van QR-codes aan paspoorten foutgevoelig en tijdrovend. Of en hoe dit aan een bestaand ERP- of voorraadsysteem gekoppeld kan worden, is een vraag die vroeg in het proces beantwoord moet worden, niet achteraf.

Wat u kunt vastleggen

Een overzicht van waar de QR-code fysiek wordt aangebracht per productlijn — op het profiel zelf, op de bundelverpakking, of in de begeleidende documentatie, met een reden waarom voor die plek is gekozen.
Een beschrijving van het label- of drukproces, inclusief het materiaal van de datadrager en de verwachte omstandigheden waaraan die wordt blootgesteld (hitte, vocht, mechanische belasting).
Afspraken met de leverancier van de QR-code of het platform over wat er gebeurt bij beschadiging, vervanging of heruitgifte van een label.
Een vastgelegde structuur voor identificatiecodes, zodat elke QR-code eenduidig naar één paspoort verwijst zonder overlap met interne artikelnummers — de aanpak hiervoor sluit aan bij wat beschreven staat over unieke identificatiecodes.
Een keuze over batch- of stuksregistratie, gedocumenteerd per productgroep, zodat bij een controle of vraag van een afnemer duidelijk is welk niveau van detail de QR-code aanbiedt.
Een notitie over onderscheid met bestaande etiketten, zodat aantoonbaar is dat de QR-code van het productpaspoort niet verward kan worden met andere markeringen op hetzelfde product, in lijn met artikel 16 en artikel 17 van de ESPR.

Alupas.eu houdt sjablonen voor deze vastleggingen bij en werkt de inhoud bij zodra de gedelegeerde handeling voor aluminium halffabricaten gepubliceerd is en concrete eisen aan de datadrager vaststelt.

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-08-22. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.