Jak nadaję każdemu produktowi unikalny kod identyfikacyjny?

Kod, który łączy produkt, producenta i miejsce pochodzenia

Każdy produkt będzie w przyszłości otrzymywać nie jeden prosty numer, ale kombinację kodów identyfikacyjnych, które razem odwołują się do cyfrowego paszportu produktu dla tego konkretnego produktu. Artykuł 12 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) nazywa to unikalnym kodem identyfikacyjnym: kod umożliwiający przejście od fizycznego produktu lub opakowania bezpośrednio do odpowiadającego mu paszportu. Ten kod nie funkcjonuje w izolacji. Artykuł 11 tego samego rozporządzenia opisuje, jak paszport jest zbudowany technicznie i jak funkcjonuje, a unikalny kod identyfikacyjny jest w nim elementem, który sprawia, że paszport jest możliwy do znalezienia i odróżnienia od wszystkich innych paszportów. W praktyce dla producenta lub importera półfabrykatów z aluminium oznacza to, że nie tylko sam produkt otrzymuje kod, ale musi być również jasne, kto wprowadził produkt na rynek i, w stosownych przypadkach, gdzie został wyprodukowany.

Dla kogo i jakiego produktu aluminiowego to dotyczy

Obowiązek ten dotyczy produktów, dla których poprzez akt delegowany w ramach rozporządzenia ESPR cyfrowy paszport produktu został faktycznie nakazany. Dopóki akt delegowany dla półfabrykatów z aluminium — profili, odlewów, aluminium opakowaniowego — nie zostanie opublikowany, nie ma również ustawowego obowiązku przydzielania unikalnego kodu identyfikacyjnego zgodnie z tym artykułem. Ponadto chodzi tutaj konkretnie o identyfikację, która odsłania paszport, a nie o inne kody, które przedsiębiorstwo już stosuje, takie jak wewnętrzne numery artykułów, numery partii do kontroli jakości czy kody celne. Te istniejące kody mogą w przyszłości pełnić rolę elementu składowego, ale same w sobie nie są unikalnym kodem identyfikacyjnym, który ma na myśli artykuł 12. Rozróżnienie jest istotne: przedsiębiorstwo, które ma już dobrze zarejestrowane dane partii, jest w lepszej sytuacji, ale nie spełnia w ten sposób automatycznie tego, co będzie wymagane.

Brak ustalonej daty, ale jasny harmonogram

Nie ma daty, od której obowiązek ten będzie obowiązywać dla półfabrykatów z aluminium. Samo rozporządzenie ESPR obowiązuje na poziomie UE, ale które grupy produktów i kiedy potrzebują cyfrowego paszportu produktu — i w związku z tym unikalnego kodu identyfikacyjnego — jest regulowane dla każdej grupy produktów osobno poprzez akt delegowany. Dla aluminium akt ten znajduje się w planie roboczym Komisji Europejskiej na lata 2025-2030, z oczekiwaniem, że zostanie opublikowany w 2027 roku. Do czasu opublikowania aktu delegowanego dla aluminium obowiązek wynikający z artykułu 12 nie dotyczy. Zaraz po opublikowaniu aktu delegowanego data będzie podana tutaj, gdy tylko będzie ustalona.

Porządek, w którym zazwyczaj się to podejmuje

Kto chce się na to przygotować, nie zaczyna od samego kodu, ale od pytania, które dane już gdzieś w organizacji są udokumentowane i do którego produktu, której partii i którego miejsca produkcji te dane są przypisane. Logiczny porządek to: najpierw ustalić, które produkty lub grupy produktów będą podlegać przyszłemu aktowi delegowanemu dla aluminium. Następnie ustalić, kto dla tych produktów jest producenten lub importerem w rozumieniu rozporządzenia ESPR i czy zaangażowanych jest wiele miejsc produkcji, które muszą być oddzielnie identyfikowalne. Dalej warto sprawdzić, które systemy identyfikacyjne już istnieją w przedsiębiorstwie — numery partii, wewnętrzne kody artykułów, istniejące połączenia z dostawcami — ponieważ mogą one służyć jako podstawa, gdy stanie się jasne, jaką formę unikalny kod identyfikacyjny powinien przyjąć zgodnie z ostateczną regulacją. Alupas.eu opracowuje paszport na podstawie danych dostarczonych przez producenta lub importera i zapewnia nośnik danych QR łączący kod z produktem fizycznie; ten etap nastąpi dopiero po tym, jak akt delegowany wyjaśni dokładne wymagania dotyczące kodu.

Uzasadnienie: artykuł 12 i artykuł 11 rozporządzenia ESPR

Obowiązek posiadania unikalnego kodu identyfikacyjnego określa artykuł 12 rozporządzenia (UE) 2024/1781 (ESPR). Sposób, w jaki kod ten odnosi się do reszty cyfrowego paszportu produktu — sposób, w jaki paszport jest technicznie skonstruowany, powiązany i dostępny — wynika z artykułu 11 tego samego rozporządzenia. Oba artykuły nabierają konkretnego zastosowania dopiero po ustanowieniu dla danej grupy produktów delegowanego aktu, który obliguje paszport dla tej grupy; sama ESPR określa ramy, delegowany akt wypełnia je dla każdej grupy produktów.

Kto chce zacząć już teraz, powinien najlepiej zacząć od uporządkowania własnej rejestracji produktu: który produkt należy do której partii, którego miejsca produkcji i którego istniejącego kodu. Gdy tylko delegowany akt dla aluminium zostanie opublikowany, tutaj pojawi się konkretny termin i zostanie opisane, jaką postać musi przyjąć unikalny kod identyfikacyjny.

Na czym to jest oparte

Samo rozporządzenie znajduje się na EUR-Lex. Powołujemy się na każde stwierdzenie; nie musisz nam ufać.

Co konkretnie musisz zrobić

Co się od ciebie oczekuje

Każdy produkt otrzymuje własny unikatowy kod identyfikacyjny

Artykuł 12 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) stanowi, że cyfrowy paszport produktu musi zawierać unikatowy kod identyfikacyjny, za pomocą którego można zidentyfikować produkt. Dla przedsiębiorstwa produkującego profile aluminiowe, odlewki lub półfabrykaty opakowaniowe oznacza to, że musi wprowadzić system przydzielania tego kodu — spójny i taki, aby dwa różne produkty (lub partie, w zależności od sposobu rejestracji) przypadkowo nie otrzymały tego samego kodu. Przy produkcji dziesiątek do setek zamówień rocznie nie chodzi już o zwykłą numerację w Excelu; wymaga to stałej, powtarzalnej metody kodowania, którą wszyscy w przedsiębiorstwie stosują w ten sam sposób. Kwestia tego, czy odbywa się to na sztukę czy na partię, wiąże się z tym, co jest praktycznie wykonalne dla linii produkcyjnej — zostanie to omówione szerzej na stronie dotyczącej rejestracji na partię lub na sztukę.

Kod musi być zgodny z uznanym standardem

Artykuł 12 odnosi się do systemów identyfikacji zgodnych z normami międzynarodowymi lub europejskimi, tak aby kod nie tylko wewnętrznie, ale także przez partnerów, organy nadzoru i opinię publiczną mógł być rozpoznawany i wyszukiwany. W praktyce wiele przedsiębiorstw już pracuje ze strukturami GS1 do celów logistyki lub fakturowania; pytanie brzmi, czy ta struktura może również służyć jako nośnik kodu paszportu produktu. Ten temat — czy istniejący numer GS1 może być ponownie wykorzystany, czy konieczne jest coś odrębnego — będzie omówiony na stronie dotyczącej GS1 Digital Link.

Kod musi być możliwy do połączenia z rejestrem i z kodem QR na produkcie

Artykuł 11 rozporządzenia ESPR opisuje wymogi techniczne dotyczące paszportu, w tym to, że paszport musi być dostępny za pośrednictwem nośnika danych na produkcie. Unikatowy kod identyfikacyjny jest połączeniem między tym nośnikiem danych (zwykle kodem QR), samym paszportem i wpisem w rejestrze europejskim. Dla przedsiębiorstwa oznacza to, że kod nie tylko musi być "gdzieś wewnętrznie" spójny, ale także musi techniczny funkcjonować w odniesieniu do tego, co będzie umieszczone na aluminium — patrz strona dotycząca kodu QR na produkcie — i do tego, co będzie dostarczone do rejestru europejskiego.

Kod musi pozostać stabilny, o ile produkt istnieje

Unikatowy kod identyfikacyjny ma wartość tylko wtedy, gdy nie zmienia się w połowie okresu. Artykuł 12 zakłada kod, który stale identyfikuje produkt, a więc również wtedy, gdy później zmienią się dane w paszporcie. Dla przedsiębiorstwa oznacza to, że musi być dokonane rozróżnienie między kodem (który pozostaje stały) a zawartością paszportu (która może się zmienić) — różnica ta pojawia się ponownie na stronie dotyczącej zmiana danych po publikacji.

Gdzie w praktyce się nie udaje

Podwójna numeracja między liniami produkcyjnymi. Odlewnia, która produkuje zarówno odlewki, jak i części opakowaniowe, czasami używa w każdym dziale własnego zakresu numerów, który jest logiczny wewnętrznie, ale nie jest unikatowy zewnętrznie. Gdy oba zakresy spotkają się u strony trzeciej (klient, przetwórnia, organ nadzoru), pojawia się zamieszanie co do tego, który produkt odpowiada któremu kodowi.

Kod partii mylony z kodem produktu. W przypadku półfabrykatów aluminiowych już często stosuje się numer partii lub numeru tawienia do kontroli jakości. Numer ten jest następnie ponownie używany jako kod identyfikacyjny paszportu bez rozważenia, czy poziom wyjątkowości (partia wobec poszczególnych sztuk) jest zgodny z wymogami paszportu.

Kod zmienia się podczas przepakowania lub przeupakowywania. Gdy profile aluminiowe są cięte, przepakowywane lub odsprzedawane w mniejszych jednostkach, czasami przydzielany jest nowy kod wewnętrzny bez jasności, czy skutkuje to utworzeniem nowego produktu (z nowym paszportem) czy pozostaje częścią tego samego produktu.

Brak powiązania między kodem a systemem ERP. Kod identyfikacyjny jest prowadzony ręcznie w oddzielnym pliku, poza systemem, w którym przebiegają zamówienia, zapasy i fakturowanie. Wraz ze wzrostem lub zmianą personelu powiązanie to szybko zostaje utracone lub staje się niespójne — ryzyko, które zmniejszy się, gdy kod zostanie zarejestrowany w miejscu, gdzie już będzie powiązany z właściwym systemem ERP lub inwentaryzacyjnym.

Kod nie do odczytania po latach. Profil aluminiowy może być używany przez długi czas, zanim ponownie się pojawi, na przykład w recyklingu. Jeśli kod istniał tylko w wewnętrznym systemie z tamtego okresu, a system ten został już zastąpiony lub jest niedostępny, połączenie między produktem fizycznym a paszportem zostaje przerwane.

Co można dokumentować

Wewnętrzny protokół kodowania: jak budowana jest unikalny kod identyfikacyjny, kto go przypisuje i na jakim poziomie (sztuka, partia, zamówienie) to następuje.
Przegląd istniejących numerów (numer topienia, numer partii, numer zamówienia), które są lub nie są ponownie używane jako podstawa kodu identyfikacyjnego, i dlaczego.
Ustalona powiązanie między kodem identyfikacyjnym, nośnikiem danych QR na produkcie i paszportem w rejestrze, tak aby podczas kontroli lub pytania klienta było szybko jasne, który paszport należy do którego produktu.
Ustalenia dotyczące tego, co dzieje się z kodem podczas przetwarzania, cięcia lub przeopakowania półfabrykatu aluminiowego, tak aby było jasne, czy wynikiem tego jest nowy produkt z nowym kodem.
Udokumentowanie tego, jak długo i gdzie kod identyfikacyjny pozostaje możliwy do prześledzenia, również gdy wewnętrzne systemy zostają zastąpione — istotne w związku z pytaniem, jak długo paszport musi pozostać dostępny.
Szablon do przypisywania kodów nowym produktom, tak aby nie zależało to od wiedzy jednego pracownika.

To nie jest porada prawna. Ta strona zawiera ogólne informacje o przepisach, których dotyczy ta platforma. Nie znamy twojej sytuacji. W razie wątpliwości dotyczących twojego przypadku skonsultuj się z prawnikiem lub właściwym organem nadzoru.

Napisane za pomocą AI na podstawie powyższych źródeł, sprawdzone przez człowieka 2026-08-22. Coś nie gra? Powiadom nas — korekty mają pierwszeństwo.