Co to jest GS1 Digital Link i czy go potrzebuję dla paszportu produktu?

Norma techniczna dla kodu QR, a nie zobowiązanie samo w sobie

GS1 Digital Link to specyfikacja techniczna, która umożliwia kodowi kreskkowemu lub kodowi QR zawieranie nie tylko numeru identyfikacyjnego, lecz także adresu internetowego. Jeśli zeskanujesz kod zwykłym smartfonem, otworzy się strona internetowa; jeśli zeskanujesz go oprogramowaniem biznesowym, ten sam kod można odczytać jako klasyczny kod produktu. Jeden nośnik danych, dwa zastosowania. Dla cyfrowego paszportu produktu jest to atrakcyjne, ponieważ artykuł 11 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) wymaga nośnika danych zapewniającego dostęp do paszportu, a artykuł 12 wymaga unikalnego kodu identyfikacyjnego produktu. GS1 Digital Link to jeden ze sposobów połączenia tych dwóch wymagań w jednym kodzie QR. Samo rozporządzenie ESPR nie nakazuje tego znaku ani formatu; rozporządzenie jest technologicznie neutralne i pozostawia dokładną realizację techniczną późniejszym, specyficznym dla grupy produktów przepisom.

Dla kogo jest to istotne i dla kogo (jeszcze) nie

GS1 Digital Link jest istotny dla wszystkich, którzy już teraz zastanawiają się, jak kod QR na profilu aluminiowym, odlewie lub komponencie opakowaniowym będzie wyglądać w przyszłości i którzy chcą móc ponownie wykorzystać ten kod do logistyki, zarządzania zapasami lub komunikacji z klientami. Dla tej kombinacji celów GS1 Digital Link jest logicznym kandydatem, ponieważ zgodny jest z istniejącymi systemami numeracji GS1 (GTIN, GLN), które są już stosowane w wielu łańcuchach dostaw. Nie jest istotny, lub przynajmniej nie obowiązkowy, dla tych, którzy chcą jedynie spełnić wymóg minimalny z artykułów 11 i 12: czytelny nośnik danych z unikalnym kodem, który odwołuje się do paszportu. Wymóg ten można w zasadzie spełnić za pomocą innego typu kodu QR lub innego standardu identyfikacyjnego, o ile przepisy delegowane właściwe dla danej grupy produktów nie nakazują konkretnego standardu. Który standard będzie ostatecznie obowiązkowy lub rekomendowany dla półfabrykatów aluminiowych, nie jest jeszcze ustalone: to dokładnie ten rodzaj szczegółu technicznego, który jest opracowywany w przepisach delegowanych dla każdej grupy produktów, a nie w samym rozporządzeniu ESPR.

Jeszcze nie ustalona data i jeszcze nie ustalony standard

Nie zostały jeszcze opublikowane przepisy delegowane dla półfabrykatów aluminiowych, a zatem nie ma ostatecznego wyboru standardu nośnika danych dla tej grupy produktów. Zgodnie z planem pracy Komisji na lata 2025-2030 przepisy delegowane mają być oczekiwane około 2027 r., a związane z nimi zobowiązania najwcześniej około 2029 r. — ale ta data również nie jest jeszcze ustalona. Do czasu opublikowania przepisów dla produktów aluminiowych nie obowiązują żadne wymogi dotyczące formy nośnika danych. Natomiast to, co jest ustalone, to ramy ogólne z artykułów 11 i 12: nośnik danych zapewniający dostęp do paszportu oraz unikalny kod identyfikacyjny łączący produkt z odpowiednimi danymi. Jak te dwa wymogi zostaną technicznie zrealizowane — za pomocą GS1 Digital Link, innego standardu lub formatu określonego przez Komisję — będzie jasne dopiero po opublikowaniu przepisów właściwych dla danej grupy produktów.

Co robić do czasu uzyskania tej jasności

Kto teraz rozmawia z dostawcami lub partnerami zajmującymi się oprogramowaniem na temat produktpasportów, powinien prowadzić rozmowę w następującej kolejności. Po pierwsze: jakie kody identyfikacyjne są już stosowane w łańcuchu dostaw, na przykład GTIN lub wewnętrzne kody artykułów, i czy są wystarczająco unikalne, aby posłużyć jako podstawa kodu identyfikacyjnego z artykułu 12. Następnie: czy istniejący kod QR lub kod kreskowy na produktach i opakowaniach ma możliwość techniczną noszenia linku do strony internetowej oprócz aktualnej funkcji — właśnie tutaj standard taki jak GS1 Digital Link wykazuje swoją wartość, ponieważ robi to bez podwójnego kodowania. Potem: zapytanie u dostawcy oprogramowania lub organizacji członkowskiej GS1, czy już prowadzą pilotaże lub wytyczne dla produktpasportów, bez uprzedzania się co do wyboru, który musi jeszcze potwierdzić Komisja. Na koniec: śledzenie publikacji aktu delegowanego dla aluminium, ponieważ dopiero w nim będzie jasne, czy obowiązkowy jest konkretny standard, czy wybór pozostaje wolny w ramach artykułu 11.

Podstawa prawna: artykuł 11 i 12 rozporządzenia ESPR

Wymóg, że cyfrowy produktpasport musi być dostępny za pośrednictwem nośnika danych i że nośnik musi spełniać określone warunki techniczne, zawiera artykuł 11 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781), który dotyczy projektu technicznego i działania cyfrowego produktpasportu. Wymóg, aby każdy produkt otrzymał unikalny kod identyfikacyjny łączący pasport z konkretnym produktem, zawiera artykuł 12 tego samego rozporządzenia. Oba artykuły opisują cel i wymagania funkcjonalne, nie dokładny format techniczny. GS1 Digital Link nie jest zatem terminem prawnym z rozporządzenia ESPR, ale istniejącym standardem branżowym, który odpowiada temu, co żądają te dwa artykuły.

Kto teraz już dokonuje wyborów dotyczących nośników danych, powinien zapytać, czy GS1 Digital Link jest już część własnego oprogramowania lub członkostwa w GS1, i śledzić rozwój aktu delegowanego dla aluminium za pośrednictwem oficjalnej strony EUR-Lex rozporządzenia ESPR.