Hoe toon ik het aandeel gerecycleerd aluminium aan?

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

Het aandeel gerecycleerd materiaal vermelden als het een vereiste dataveld is

Artikel 10 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) noemt het aandeel gerecycled materiaal als voorbeeld van informatie die in een productpaspoort kan worden opgenomen. Of dit voor aluminium halffabricaten daadwerkelijk een verplicht veld wordt, en met welke nauwkeurigheid, staat pas vast zodra de gedelegeerde handeling voor aluminium is gepubliceerd. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit vooral: nu al nagaan of de eigen productieadministratie een aandeel gerecycled materiaal kan onderbouwen, zodat er bij publicatie van de handeling geen achterstand ontstaat. Welke gegevens exact verplicht worden gesteld, staat beschreven op de pagina over welke gegevens er in het productpaspoort van aluminium komen.

Het aandeel onderbouwen met een meet- of berekeningsmethode

Artikel 39 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) regelt dat test-, meet- en berekeningsmethoden worden vastgesteld om aangetoonde waarden vergelijkbaar en controleerbaar te maken. Voor het aandeel gerecycled aluminium betekent dit dat een percentage op zich niet volstaat: er hoort een methode achter te zitten waarmee dat percentage is berekend. Voor de een is dat een massabalans over de smeltcharge, voor de ander een boekhoudkundige toewijzing over een langere periode. Welke methode voor aluminium van toepassing wordt, is nog niet gepubliceerd; de algemene systematiek staat toegelicht op de pagina over de methode waarmee de waarden voor het paspoort worden gemeten. Praktisch betekent dit voor een productiebedrijf dat de herkomst van scrap en de wijze van registreren daarvan nu al onderdeel kunnen worden van de interne kwaliteitsadministratie, ook zonder dat de definitieve rekenregel al vastligt.

Onderscheid maken tussen pre-consumer en post-consumer scrap

Bij aluminium wordt in de sector doorgaans onderscheid gemaakt tussen scrap uit het eigen productieproces (pre-consumer) en scrap uit afgedankte producten (post-consumer). De ESPR zelf schrijft dit onderscheid niet dwingend voor artikel 10 of 39 voor, maar de gedelegeerde handeling kan dit onderscheid gaan eisen omdat het aandeel post-consumer scrap doorgaans als relevanter wordt gezien voor de milieuprestatie van een product. Een gieterij die zowel eigen productieresidu als extern scrap terugbrengt in de smelt, doet er praktisch verstandig aan om deze stromen nu al gescheiden te registreren, zodat een latere eis tot onderverdeling niet met terugwerkende kracht in de administratie moet worden gereconstrueerd.

Het aandeel actueel houden per batch of levering

Een percentage gerecycled materiaal is geen vaste eigenschap van een legering, maar een uitkomst van de productiecharge. Dat betekent dat het aandeel per batch, coil of levering kan verschillen, en dat het paspoort dus niet één keer wordt ingevuld en vergeten. Hoe vaak een waarde in het paspoort moet worden bijgewerkt als de onderliggende productie wijzigt, staat toegelicht op de pagina over hoe actueel de gegevens in het productpaspoort moeten zijn. Voor een middelgroot bedrijf betekent dit dat de koppeling tussen ERP-systeem of productieregistratie en het paspoort idealiter geen handmatige invoer per zending is, maar een vaste export uit bestaande data.

Waar het misgaat in de praktijk

Een profielenfabrikant geeft een gemiddeld jaarpercentage door voor alle leveringen, terwijl de werkelijke samenstelling per coil verschilt — bij een latere controle op batchniveau klopt het opgegeven percentage dan niet met de specifieke levering.

Een gieterij telt eigen productieresidu (dat toch al in de kringloop zou terugkeren) mee als gerecycled aandeel, zonder onderscheid te maken met scrap van externe herkomst, waardoor het gerapporteerde percentage hoger uitvalt dan de sector als vergelijkbaar zou beschouwen.

Een importeur van aluminium halffabricaten neemt het percentage van de buitenlandse leverancier zonder toelichting over in het paspoort, zonder te weten welke berekeningsmethode daaraan ten grondslag ligt — bij een vraag om onderbouwing is er dan niets om op terug te vallen.

Een bedrijf registreert het aandeel gerecycled materiaal wel intern voor de eigen milieurapportage, maar in een andere eenheid en op een ander aggregatieniveau dan het paspoort straks vraagt, waardoor de bestaande data niet zomaar herbruikt kan worden.

Een verpakkingsproducent verwart het aandeel gerecycled materiaal met de CO2-uitstoot van het product — beide hangen samen, maar zijn twee verschillende datavelden met mogelijk verschillende rekenregels; wie hier meer over wil weten kan de pagina over het aantonen van de CO2-uitstoot per ton aluminium raadplegen.

Wat u kunt vastleggen

• De herkomst van scrapstromen per leverancier of interne bron, met datum en hoeveelheid, zodat een percentage gerecycled materiaal achteraf herleidbaar is.
• Een vast rekenmodel (massabalans of boekhoudkundige toewijzing) waarmee het aandeel per batch of periode wordt bepaald, inclusief de aannames die daarbij zijn gemaakt.
• Onderbouwing van leveranciers wanneer een percentage gerecycled materiaal wordt overgenomen uit een aangeleverd certificaat of leveranciersverklaring.
• Een koppeling tussen productieregistratie en de gegevens die in het paspoort komen, zodat een wijziging in de smeltcharge automatisch doorwerkt in de gerapporteerde waarde.
• Een interne afspraak over het onderscheid tussen pre-consumer en post-consumer scrap, ook als de gedelegeerde handeling dit onderscheid nog niet dwingend voorschrijft.
• Een overzicht van welke velden in het paspoort samenhangen met andere verplichte gegevens, zoals de legeringsaanduiding; hoe die vastlegging eruitziet staat op de pagina over het vastleggen van de legering en de EN-AW-aanduiding.

Zodra de gedelegeerde handeling voor aluminium is gepubliceerd, wordt dit onderdeel van de kennisbank aangevuld met de exacte rekenregel en het vereiste detailniveau.